Metoda Tomatisa w służbie muzyków, śpiewaków i aktorów

Alfredowi Tomatisowi udało się — dzięki badaniom prowadzonym ze śpiewakami i zawodowymi muzykami — ukazać zasadniczy związek między zdolnością odbierania dźwięków a zdolnością wydobywania ich głosem lub za pośrednictwem instrumentu.

Dowiódł bowiem, że wszelka zmiana słuchania osoby — za pomocą słuchawek wyposażonych w filtry — wywołuje natychmiast zmianę emisji mówionej, śpiewanej lub instrumentalnej (effet Tomatis, laboratoria fizjologii Sorbony, Paryż, 1957).

Dzięki tym odkryciom Alfred Tomatis skonstruował urządzenie zwane Oreille Électronique, pozwalające ćwiczyć mięśnie ucha środkowego, by rozszerzyć i wysubtelnić percepcję dźwięków, a przez kontr-reakcję — emisję dźwięku głosowego lub instrumentalnego.

Z metody Tomatisa skorzystali liczni muzycy, śpiewacy i aktorzy.

Wyniki zostały dobrze udokumentowane, a liczne szkoły muzyczne we Włoszech, Francji, Szwajcarii i Niemczech używają Oreille Électronique, by poprawiać wyniki swoich uczniów i ułatwiać oraz przyspieszać ich postępy.

Metoda Tomatisa umożliwia tę „osmozę" ucho–ciało–ekspresja wokalna.

Metoda Tomatisa z równą intensywnością działa na:

• jakość barwy, rytmu, intonacji;
• zapamiętywanie utworów i ich utrwalanie;
• uświadomienie sobie instrumentu-ciała;
• postawę, rytm oddechowy, artykulację samogłoskową, natężenie głosu wytwarzane bez wysiłku;
• potencjał twórczy.

Trening słuchania Tomatisa przebiega następująco:

• test słuchania, po którym następuje rozmowa z konsultantem przeszkolonym w metodzie — pozwoli ustalić specyficzny program dostosowany do krzywej słuchania;

• program edukacji słuchania z Oreille Électronique; cykl trzydziestu godzin sesji z Oreille Électronique, by trwale wytrenować muskulaturę ucha środkowego;

• test i rozmowa kończące sesję, by podsumować wyniki sesji;

• drugi program edukacji słuchania w odstępie około 4–8 tygodni, zgodnie z potrzebami i pragnieniami każdego, w formie:

  • sesji z instrumentem pod Oreille Électronique;
  • sesji śpiewu pod Oreille Électronique;
  • recytacji lub zapamiętywania tekstów pod Oreille Électronique;

• ewentualny trzeci program sesji, jeśli to konieczne, by pracować nad specyficznymi zagadnieniami wokalnymi, posturalnymi lub partyturowymi.

Jako uzupełnienie sesji z Oreille Électronique uczeń, jeśli zechce, może wziąć udział w:

• Kursie Audio-Wokalnym (głos mówiony–głos śpiewany), który obejmuje intensywną pracę nad:

  • emisją dźwięków wysokiej jakości, mówionych lub śpiewanych (wytwarzanych bez zmęczenia ani wysiłku);
  • kontrolą oddechu;
  • kontrolą prawidłowej postawy;
  • artykulacją i jej zastosowaniem w tekstach mówionych lub śpiewanych;
  • elokucją, płynnością.

Kurs Audio-Wokalny trwa trzy dni.

Bibliografia, by dowiedzieć się więcej o metodzie Tomatisa zastosowanej do głosu mówionego, śpiewanego i instrumentu:

• Tomatis, A.A. (1987). L’Oreille et la voix. Éditions Robert Laffont.
• Tomatis, A.A. (1953a). L’Oreille musicale. Journal Français O.R.L.
• Tomatis, A.A. (1953b). Correction de la voix chantée. In « Cours International de Phonologie et de Phoniatrie » (str. 335-353). Paris : Librairie Maloine.
• Tomatis, A.A. (1954). La Sélectivité auditive. Bulletin du Centre d’Études et de Recherches médicales de la SFECMAS, (10).
• Tomatis, A.A. (1956). Relations entre l’audition et la phonation. Annales des Télécommunications, 2:7-8.
• Tomatis, A.A. i Moulonguet, M. (1960). Conditionnement audio-vocal. Bulletin de l’Académie Nationale de Médecine, 144:11-12.
• Tomatis, A.A. (1963). L’Oreille et le langage. Paris, Éditions du Seuil.
• Tomatis, A.A. (1964). L’O.R.L. devant les problèmes du langage. L’Hôpital, nr 747.
• Tomatis, A.A. (1970). Le langage : examen clinique, pathologie, traitement. Société de médecine de Paris : Revue d’Enseignement Post-Universitaire.

Tekst oryginalny autorstwa Concetto Campo, opublikowany na tomatis.it.